RMC
Laatste Nieuws
Rogger serie
Specificaties
Renovatie
Archief
Vragen
Sponsors
(Ver)koop
Logbrieven
Links
E-mail
Untitled40

Reisverslag Anne Lauara: 'binnendoor' van Denemarken naar Nederland
Om het motorsailen door de Duitse Bocht te omzeilen, is in de zomer van 2009 de Anne Laura (Rogger FD2) met gestreken mast van Rendsburg via Ottendorf door de kanalen van Noord-Duitsland gevaren naar Delfzijl. Klik op deze LINK voor het reisverslag met veel detail informatie.

 

Transport Rogger 46 naar SloveniŽ.
Bijgaand een foto
van het transMonaLisatransportport van de "Mona Lisa" naar jachthaven Koper in Slovenie. Een speciale dieplader werd ingezet i.v.m. het feit dat er een speling was van maar 10 cm in de maximale hoogte in een paar tunnels. Alles is perfekt gegaan.

 

 

 

 

Leden kunnen met de eigenaar contact opnemen voor meer details.

 

 

Wintertocht met een Rogger van Oostmahorn naar Ketelhaven
De Zeeleeuw (Rogger/FD2) heeft een nieuwe naam gekregen. Zij heet voortaan Anne Laura. De nieuwe eigenaren hebben in januari 2009 de boot opgehaald uit Oostmahorn en wilden door een winters landschap naar de thuishaven varen. Edoch het ijs op het IJsselmeer en de randmeren was een stap te ver. Hierbij kort hun eerste ervaringen.

Het meest spannend was natuurlijk: hoe vaart de Rogger en kunnen wij er mee omgaan, stuurwiel i.p.v. helmstok, draairichting schroef etc. Ondanks de kou vaak het zweet in de handen, maar het wende na wat extra aanleg- rondjes. Op het IJsselmeer bij plm. 6 kn. valt de grote koersvastheid op !
De tocht zelf voer ons van Oostmahorn naar Dokkum. 's Winters worden in de weekends geen bruggen en sluizen bediend en op werkdagen moet je via P.W.S doorvaart aanmelden. De service die je krijgt is geweldig; bij elke brug of sluis word je verwelkomd met rood/groen.
Via Leeuwarden naar Grouw, waar wij, gek genoeg, nog nooit eerder aanlegden (en dat na 50 jaar vaar-ervaring).
Wij hebben het erg getroffen met het weer, stralende zon en een verstild Friesland, honderden watervogels...een heel bijzondere ervaring.Rogger in ijs

Een praktisch punt waar wij tevoren geen rekening mee gehouden hebben, was het feit dat alle watertappunten wegens de vorst gesloten waren. Omdat wij ook nog een storing kregen in het waterdruksysteem moesten wij ons behelpen met een teiltje en een spons.

Na Grouw zijn wij naar Lemmer gevaren, waar wij onverwacht te maken kregen met vast ijs. Daarom uitgeweken naar de Margrietsluis, die ook vol lag met drijfijs.Om tempo te maken zijn wij direct doorgevaren naar Urk. Via P.W.S Flevoland kregen wij te horen dat Roggebotsluis niet meer te bevaren was. Dus afwachten en hopen op dooi in de gastvrije haven van Ketelhaven. Een spectaculaire foto hebben wij niet kunnen maken, wel een in Ketelhaven.

Tijdens ons tochtje hebben wij de Rogger wat beter leren kennen en zijn wij met de dag enthousiaster geworden over haar vaareigenschappen.
Wij kijken uit naar het nieuwe seizoen !

Transportmogelijkheden naar KroatiŽ
Ons Rogger-lid 'Mona Lisa' heeft zijn Rogger 46 over de weg laten vervoeren naar KroatiŽ. Leden kunnen kontakt met hem opnemen over zijn positieve ervaringen. Voor een enkele rit moet gedacht worden aan een kleine € 7.000.

With Rogger Free from Turkey to London
freekachelpoppy

 

Poppy, an charming English woman, bought in 2007 a Rogger FD2 and sailed ALONE from France to Turkey and back via the Mediterranean, the French and Belgium channels,  the Channel to London. A remarkable performance. Read her logbook below.

Now she is living on her Rogger downtown London, also in wintertime. For the moment a coal stove is installed but will be replaced soon by a central heating. When the new system is completed, she will inform us.

                                freekacheloverzicht


Poppy let us know during the next winter on january 14, 2009:
"I am wintering on the Thames near Walton-on-Thames in a small boatyard. I am lucky to be doing a little paid work on the boats to keep me going. This winter 'Free' is lovely and warm and much better than last year. It has been a very cold Christmas but so far I have survived well. The Reflex diesel system works very well and I highly recommend it especially with the radiators.

With Rogger Free from Turkey to London (2007 - 2008)

free

My name is Poppy Currie and I am the owner of a Rogger FD2 that used to be called Scilla but I have renamed 'Free'.
I live on her permanently and have sailed her from Port Louis du Rhone near Marseille all the way to Marmaris in Turkey.
It is my aim to spend the rest of my life sailing her around Northern Europe and even the Indian Ocean. I would like to communicate with you and other members of the Rogger Club especially as I am a woman living alone and need advice on some of the more technical aspects of running my boat.

My history? Well I have always wanted an MFV type of sailing vessel that is capable of sailing without an engine some of the time (economy) yet has the ability to sail up rivers and canals. Before I had a Sailing Tjalk of 12 metre length. I lived on the River Thames for one year but became frustrated that I found her too difficult to sail single handed. This summer I have found 'Free' reasonably easy to sail alone amongst the Greek islands and to motorsail in winds in excess of 35 knots.
 

Tuesday the 25th of September 2007
FreeCorinthianFrom the wastes of Asia Minor and beyond, the Meltemi blows throughout the summer months and into autumn. She howls from the north and nor' east, her voice screaming relentlessly through the shrouds and halyards of any sailing boat unfortunate enough to be caught at sea.
I leave Corinth to begin the final stage of my voyage across the Aegean Sea to Turkey and travel through the famous canal.

This time I am not alone and I have a friend, Tim with me, who is taking a short holiday until we reach Turkey. The weather is still hot as we begin our journey through the canal and boats pass through in convoy and pay at the Aegean end. It is the most expensive canal in the world and will cost me one hundred and thirty euros to pass through. Greece is an expensive country and having just finished a coffee for three euros fifty, I would say that it is equivalent to central London prices, even out of season.

Once through the canal and lighter in the finance department, I set the genoa and main sail and we are under passage sailing at five knots. There is time to attend to various small tasks on deck and all is well.

However nothing lasts forever and the wind is soon picking up. There is a slight chill in the air and the sky has an unfriendly edge to it. The sun is enclosed in a halo and Tim and I are feeling distinctly uneasy. We don't say much but we know something is coming and it isn't going to be nice.
It is decision time and I am responsible. So I decide to set a course for Sounian, a small anchorage where boats wait out heavy weather before heading east into the Cycladic Islands.
As we approach Sounian, I realise that I have made a good decision, for the Meltemi has awoken and I am soon shortening sail as the wind speed picks up. Eventually I drop my anchor along with a few other boats and prepare for what comes. Ironically, above the anchorage there is a temple dedicated to Poseidon, the Greek god of the sea and I find myself wondering if he will look favourably upon us.

By dusk she is upon us and more boats enter the anchorage. The Navtex weather forecast predicts gales up to force eight on the Beaufort scale. I decide to let out another twenty meters of anchor chain to improve 'Free's' holding but despite this she yaws around all night and by morning I am exhausted from worry and continually checking the GPS anchor alarm. Fortunately she stays well throughout the night without moving.
Morning comes with a grey, overcast sky and the wind screaming through our rigging. I glance up at the temple on the headland and wonder when the Meltemi will give up her grasp but I don't know yet that she has hardly even begun.
Three days pass and still we ride out at anchor. I am wildly frustrated. Tim doesn't comment, keeping his nose buried in a book. I am not used to anyone around so I am edgy. We are running low on water and food and despite our proximity to land we may as well be on the moon.

On the fourth morning I awake at two o'clock and there is a lull in the wind. I awaken Tim and we leave the anchorage. Danger is ebbing through me and alarm bells flashing in my head but what are my options? How long will the Meltemi last? I can't stay here forever. For the first hour a strong breeze blows in behind and we have a large following swell but nothing too much. I have set a course for Serifos Island and we should make landfall in about ten hours.

But the Meltemi has other ideas and soon the wind has increased to gale force again. The moon illuminates the following sea and the tops of the waves are breaking. I can see the spray and a chill goes through me. Jesus, they are huge. Tim and I glance at each other in the glow of the instruments and we are tight-lipped. We are committed and there is no going back.
FreeMeltiniI will never forget the next five hours. The waves pounded us and the wind screamed. Eventually I had to take the steering off automatic and take the wheel myself. Autopilot has no intelligence so she can't see the big waves coming and adjust. Just before dawn 'Free' took a big hit on the wheelhouse and I managed to hold on to the wheel long enough to stay in control. Water came in through the windows and alarms were going off. It was mayhem.

Dawn came with a heaving sea. A massive side swell throwing 'Free' about like a rag doll. I am glued to the wheel meeting the sea with intense concentration. We are now gusting force nine, the biggest I have encountered in this plucky little boat.

I am so proud of 'Free' and the way she answered the helm. She takes a sea better than most boats twice her size. Tim cannot see my tears of joy as we round the headland and head for a safe anchorage to the lee of Serifos. I am exhausted, elated and in love with my boat. I am so lucky. I am alive and I have survived the Meltemi!

June 30, 2008
So far my voyage has taken me over one and a half thousand miles since I left Turkey and now I have arrived on the Island of Elba, made famous by Napoleon's exile.
Italy is a very long country and you don't really appreciate it until you travel slowly along it at about four to five nautical miles per hour. One of the aspects of seafaring that I find challenging is slowing your life down into the rhythm of patience and good navigational method. Even though it can be slow, there are those moments when all hell breaks loose or incidents that demand sudden alteration in that tempo. For example, the Italian penchant for fast, high-powered motor launches can leave you in a cold sweat when approaching you at high speed in excess of twenty knots. There is really nothing you can do except pray that they have in fact seen you. It is appalling seamanship for the correct procedure is to make clear definite manoeuvres when on collision course so that the other helmsman knows your intention. Maybe one has to put bromide in their coffee before they leave the harbour or if that doesn't work… a knife?
However, none of this detracts from my love of this beautiful country and its people with their passion, romance and language. I have received nothing but help and kindness all the way, from Giovanni in Le Castella through to Pasquale in Acciaroli. These two guys are just a few who helped me when I arrived, exhausted in the respective harbours. Then there was Massimo in Fiumicino who sorted me out a free mooring alongside his boat. They were all genuine with no profit motive, just humanity. It is such a shame that the officials spoil so much in the Med. Fairly soon, I feel sure ordinary sailors will be unable to afford to wander freely.

I sailed north from Scilla along the coast, refuelling at Camerota before anchoring at Palinura. The refuelling guys couldn't believe that I had sailed 'Free' all the way from Turkey on my own! I could have stayed all day talking to them as they complimented me on my Italian. They asked me why I had a Neapolitan accent but that's another story! One of the guys asked me to marry him… it was hilarious. He wanted me to work his trawler with him. He was gorgeous too!
 
So I continued my way up the Tyrrhenian Coast to Acciaroli where Pasquale managed to 'have a little word' with the Harbour master who had wanted to charge me thirty-five euros for one night. I don't know what he said but it became free and he came round for a beer that night and we talked about boats and the South of Italy and how it is being developed by the government.
 Leaving Acciaroli early in the morning after Pasquale had helped me.

However the region still remains very poor and underdeveloped but the people seem so happy. This has been my observation wherever I have been in the world, especially by sea. The more people 'have' the less charitable they seem to be. 'Money maketh misery' in my book and so long as one has enough and is not starving. Surely that is it isn't it?

It was interesting how few British boats I saw down in the south of Italy. They don't know what they are missing. Mostly they head towards the Gulf of Naples, Sicily and the Aeolian Islands. Pretty places but ruined, unfortunately, in my humble opinion.
FreeCapri Beautiful Capri, another island ruined by tourism. And for what?

I thought I'd give you some idea as to what I get up to everyday. You may be thinking I just sit around in the sun like some flash 'kept woman' on a Mafiosi 'gin palace'. No… I actually work harder than any so-called job that I've had in my life. My safety depends on me concentrating on watch keeping and ensuring that the boat is in working condition. You can't phone the RAC when you're out here in the big blue! You are very much alone and truly independent.
 
FreeWorkinggirlA working girl! Repairing and maintaining ropes (sheets and lines) Is a constant battle.

There is always something to do on boat, especially a sailing vessel. In a flat or house it can be easy to neglect and develop an 'I can't be bothered' attitude. I suppose that's because a house can't 'sink' also folk get other people to clean and mend. On 'Free' that is not an option. 
You have to learn about engines when you are alone. Ignorance is not an option. Constant awareness. Checking temperatures and pressures is an ongoing process.
Cleanliness is vital. Sometimes you can find problems that could develop into dangerous situations when you are cleaning. The elements are always trying to destroy your boat.
I hope that this will give you some idea as to what this sailing life is all about. To my mind it isn't a holiday, or even being 'retired'. It is a lifestyle. The only problem is that you don't actually get paid! Make no mistake though, this is no easy option. Try going to the doctor when you are fifty miles off Cape Corse in a big sea!

I dare say that if you are rich and retired these problems don't really exist or even if you are one of the 'famous' sailing personalities who is never off the front page of the newspaper and with rescue just a television lens away. Not to mention the huge amounts of sponsorship money and royalties from interviews and books etc…

Unfortunately you will never hear about the normal sailor who has to make ends meet because we don't make good press but when you next turn on the shipping forecast, spare a little thought for us.

Finally, there is one more long passage to go before I make the Riviera. From Elba I will sail to the north of Corsica, to the dreaded Cape Corse, anchor for the night and then sail right across the Ligurian Sea to San Remo. It's another huge voyage but after that only a few more days until I enter the French Canal system.

July 6, 2008
I finally made the French Riviera after a calm crossing of the Ligurian Sea from Elba to Corsica and then the big haul to San Remo. (Nineteen hours) Just for once I managed a big crossing without the weather taking an unhealthy interest in my effort!
FreeElba
 Land Ho! Elba as the dusk approaches.

I failed to set foot on Corsica for I was too tired to row my little boat ashore from the anchorage and needed my full strength for the San Remo voyage. As I slumbered I could smell the breeze coming from the shore plus the hum of the cicadas, lulling me to sleep. There is something so magical about isolated anchorages when you are all alone. A sense of how it must have been back then for the old sailors before… well before our plastic world arrived.
I am hanging on to these experiences because I know that although I love London dearly, the carefree roving life will end albeit temporarily and every memory will be like a spiritual balm to recall when I am feeling alone. Yes, London really can be the loneliest place on earth. My Swedish friend Mats, described it well when he went back to Stockholm. He said: "It's only a week and then you're in it."
 
Leaving Cape Corse behind and hoping for a calm passage.

I found the arrival on the Italian and French Rivieras a great anti-climax. The aggression and bad manners of the so-called sailors was amazing . Some crazy Frenchman under full sail crossed me on the bows within feet. I was too speechless to do anything but hang on and pray. The occluded visibility and the sticky heat combined with the rubbish in the sea added to my desire to get through it quickly. The wealth here is stupendous. The whole area must have been beautiful before it was 'discovered'. What a disappointment. I found myself wishing I had been born a hundred years ago again. Life may have been brutal and short but what now? False, hypocritical and fearful. Which is better? No contest for me.

FreeSanaryAfter all the fair weather I had experienced since the south of Italy, I had become quite blasť about my progress. Well there's always a kick in the tail and this time my friend the Mistral was waiting for me when I left Toulon anchorage. This is a cool, very strong wind which blows into the Gulf of Lion from the Rhone delta from the Nor' West. This wind can come out of nowhere and produces mountainous, short seas that are very steep, causing excessive pitching and rolling. They can be very dangerous because rogue waves can hit you from nowhere and cause damage. All of this drama takes place under a cloudless blue sky with the wind screaming through the rigging. It's an awe-inspiring sound. I had to hammer my way through four hours of this until reaching a small port called Sanary Sur Mer. I suppose this was a blessing in disguise because were it not for the Mistral I wouldn't have discovered such a lovely little place.
Sanary Sur Mer. A real little gem, where tourism has been checked so that it has retained some old-fashioned atmosphere. Aldous Huxley convalesced here. It was the devil of a job to get 'Free' into the harbour having to turn my stern to the waves, which were huge. Thankfully they weren't breaking so the effect was surfing… terrifying! Once in the harbour some nice folks helped me tie up because I had had no time to prepare my lines and fenders. There was wind in the harbour too, which made manoeuvring especially difficult. This is only the third time I have stayed in a marina since leaving Turkey but it was really worth it.                                                                                                                                                       
I decided to stay for two nights so that I could resupply and write to all you lovely people. However I have realised that I am badly in need of some proper sleep. I don't think I have had a good night's sleep since Fiumicino near Rome. One of the problems with anchoring is that you are always aware subconsciously that you may drag your anchor and put the boat in peril, thus sleep when it comes, is usually light and fitful. This all aggregates and eventually you have to get a proper sleep or you will start hallucinating. I had been doing that ever since I left Fiumicino and I know the danger signs. Two nights here in Sanary Sur Mer has given me a chance to unwind and sleep.

Well my friends. This should be the last port of call before I make Saint Louis Du Rhone where I bought 'Free' last year. Nearly four thousand miles later here I am nearly back again. I cannot even comprehend the distances I have travelled and the experiences I have had. Once I get to Port Louis, I enter the canal, after lowering the mast of course. And then?
I can't imagine when I'll arrive on the Channel coast. I guess it will be sometime in mid August because France is a huge country and I will have to go straight through the middle. It is going to be hard work passing through hundreds of locks and steering manually up to six hours or more every day.
Still, when I think of that day back in May when I left Turkey, would I have really expected to have got this far by the beginning of July?

"In my boat I am free
They can't take the seas from me."

July 15, 2008
FreeMaisie
The day was a long flog against the strong current and being on my own meant no one to help take turns with the steering. Very few people go through the canals of France for this reason. It really is very hard work.
One of the pleasures of boat life is the people you meet and the river and canal journeys leave ample opportunity to meet up with and help each other. Anita with her friends, Graeme and Kathy from New Zealand were sailing her boat 'Maisie' towards the Rhine and eventually Norway. We met up in Arles and all became instant friends. The two boats have travelled together ever since.

Anita's boat 'Maisie' alongside on the leg from Arles to Avignon

I have a lot to thank Anita for, as she has pushed on at some speed to get on to the Rhine. She is limited as to time. Her determination has enabled me to stay focussed and not slow down too much. You could spend the rest of your life on the canal system if you were seduced! I have to be at the Channel coast by August the ninth, for my vignette expires then. It looks like Calais.
Arriving in Avignon. There is 'the bridge'… 'Sur le pont d'Avignon…'FreeAvignon
There is some difficulty changing from Sea-faring to Canal and River lifestyles. I am beginning to realise just how tired I am but I can't really relax until I leave the river and join the canal that will take me across central France, through the Champagne region and onwards towards Paris. Once Anita has left me I will slow down and get some sleep!
I have been through some impressive locks and it takes some technique to tie up on your own, readjusting your lines as the water level changes. I find the challenge stimulating but a little scary at times especially if the lock keeper is too fast.

We finally made Lyon about four days after leaving the Mediterranean. I was glad to leave the River Rhone and its current. Eight hours on the wheel without a break is quite an ordeal and there are no places to stop until you reach a lock and then it is a time for intense concentration. Lyon is a beautiful city and it is where the Rhone splits and one joins the Saone.
Fortunately we managed to tie up in the middle of the city. This coincided with Bastille Day here in France, which is a little like our 'November the fifth'.

FreeMastdown

The River Saone is a much more gentle affair and the scenery absolutely beautiful. There are moments when I am moved to tears. It's all too much and there is pain in my heart. How can that be? I just don't understand. There are times when I feel I could be here forever and that there isn't really a world outside of it. The memory of it seems an ugly illusion, a madness that goes on regardless. Let me tell you, I can't think of a better cure for stress and the ills of our 'frankinsteinesque' society.

It's all so surreal. I'm in love with the space and the timelessness of it all. Another night of peace.
Well, I am writing this from a town called Macon, on the Saone. If you feel so inclined you can look it up, about eighty kilometres north of Lyon. From here it should be Chalons Sur Saone and in a few days onto the Marne Canal and across Central France and through the Champagne and the battlefields of the Great War.
 

July 22, 2008
I am writing this from a tiny village on the Canal des Voges called Fontenoy Le Chateau and Epinal, a larger, regional town. I doubt you could find the former on an atlas but it is a lovely little place, unspoiled and tourist-free.
My progress thus far has been swift, having motored up the mighty Rhone and the less aggressive but challenging Saone. The lack of locks has enabled consistent progress without the need to slow down all the time. However the disadvantages of opposing currents and strong winds have now been replaced by the very shallow Canal des Vosges with its many locks. Twice today I have run 'Free' aground while trying to avoid boats coming the other way. The narrow nature of the canals determines the need for intense concentration and when that is coupled with working through the locks, it makes for a very demanding day.

August 7, 2008
I crossed into Belgium on the evening of the thirty first of July with no idea of what to expect.
I always prefer to arrive in a new place, relatively ignorant, so that I can make my own mind up. I found Belgium a very interesting country full of paradox and was bewildered to realise that this beautiful little treasure has been sitting so near to us and yet is rarely ever visited, other than to pass through on the way to the 'sunny beaches' of the Med. Once again I came across few other British/Irish boats and the few I did meet shared very much the same view and would rather it wasn't 'discovered' thank you very much. Mum's the word!
To summerise. Since my last journal, I motored north up the Canal de L'Est through the towns of Verdun, Sedan, Charleville-Mezieres and Givet before crossing the FreeDinantborder into Belgium. From there it was the beautiful Dinant to Namur, sad Charleroi, Mons and finally to where I am writing this near Tournai back inside France again.

Everyday seems to have at least one terrifying event to keep me on my toes. One evening, just outside Sedan, I managed to plough into a mud bank at five knots and become horribly stuck as the evening light faded into dusk. Eventually I managed to remove poor old 'Free' (who's probably wondering if she'll ever return to sea again!). Unfortunately the cooling water temperature went up to an unacceptable level and I had to drop anchor in the middle of the canal. The reason, I discovered was that all the mud and weed had clogged up the sea-water filters and there was no cooling water going to the heat exchangers thus the lubricating oil and fresh water (I won't bore you with the details) were running very hot. By the time I remedied the problem it was dark, so I remained at anchor until the following dawn. I managed to make a very slow navigation of the shallow canal finally locating a channel through the mud leaving me with about twenty centimeters under my keel. It took me nearly an hour to make one kilometer!
En Belgique... Dinant, what a beautiful place!

FreeTunnel

 

Probably the worst incident of all was the tunnel just south of Givet on the Belgian border. Although only six hundred meters long, there were no lights and I became horribly disoriented. My elevated chains (don't ask.. they just stick up a bit!) started grinding along the side of the tunnel, which was very circular, like a tube. All pieces of rotten masonry fell down on top of me and by the time I made daylight, 'Free' looked like a building site! The deck was strewn with rubble and I was a nervous wreck!

 


Belgium was very beautiful between the French border and the charming town of Namur. The surrounding hills and the Ardennes were a joy and very spectacular by boat. As I began my journey west towards Charleroi, the change was dramatic. The waterways became totally commercial in nature and the landscape, a bleak but interesting example of industry akin to the industrial revolution in the English Midlands and the Black Country.

FreeCharleroiPoor, sad Charleroi. The monster with the lovely name. This is the middle of the town! I was fascinated with this stage of the journey. Gone were the pretty canals of France and southern Belgium replaced by wide canals with bleak landscapes of coal, cement, factories and huge barges. The weather was suitably grim, with wind, rain and black clouds to add to the drama but Charleroi must take the prize for the saddest city I have ever seen. Lovely warm people but it will never make the tourist brochures. You could be forgiven for thinking you had slipped into a time warp of a hundred years. Hissing, smokey, steaming and noisy. Charleroi makes Birmingham seem like St. Tropez!

I love contrasts and this new atmosphere engaged my interest. I'm no great fan of tourism for it seems to bring out the worst in folk. Locals become hostile, prices rise and there is a forced 'enjoy at all costs' philosophy that makes me go full ahead until it is all in my bubbling wake! There was no hint of this here. Just real, genuine industry and real, honest folk. So yes you are a monster, Charleroi but it was a positive experience to meet you!

 

FreeBelgiumLockThe amazing lock east of Mons. What you can see is like a giant bath tub that is lowered over a hundred feet to the canal below! You cannot conceive of its vast cathedral-like quality. It has to be one of the most amazing feats of man's ingenuity I have ever seen. And so to the simply amazing. This cathedral of a lock took my breath away. I felt truly humbled by the amazing ingenuity that went into designing this masterpiece. As you can see from the picture, tourists come in boats just to experience going through it!

Here it is if you approach it from Charleroi

 

Well the weather is increasing in its ugliness, so that must mean I'm nearly home. The quaint French country side has given way to the industrial, graffitti ridden towns of the north. Dunkerque beckons...

August 9, 2008
FreeDuinkerken

 

 

You must forgive me for being a little emotional at this point. My arrival in Dunkerque after travelling two thousand five hundred and thirty four nautical miles was somewhat of an anti climax after the strange surreal journey through the heart of France and Belgium.
How can I put my feelings into words? Am I forever changed or is it just lyrical, eccentric Poppy, the Pirate Queen going off on one again?
And how long will it be before I'm back 'in it' again? How can I know?

 

 

August 18, 2008
On August the eleventh, at five o'clock in the afternoon (the anniversary of the fated Fastnet race) a tubby little motor-sailer with a giant heart and a crazy middle aged woman, rounded North Foreland off the Kent Coast. A few hours later the boat safely dropped anchor in the River Swale just before the next patch of bad weather was due.'Free' has made it to England and her owner is just a little proud!
FreePoppyI was in Dunkerque for four nights, where I managed to get on line and study the synoptic weather charts over the English Channel. I'm sure that some of you are aware about the unsettled seasonal weather culminating in a poor summer but you may understand how that affects mariners. Well there has been an endless track of depressions sweeping in from the Atlantic many of which are hard to predict. Just occasionally it is possible to find a small window between them and after four expensive days in the harbour marina (not my choice but obligatory unfortunately), I threw my dice and gambled.

In the middle of the English Channel, happy but racing the weather!

I knew at the very least the crossing was going to be uncomfortable but my main concern was: Was it possible? Could I get across and round into the relative shelter of the Thames Estuary or would I get caught out by another rogue weather front? The trick is to watch the spacing of the isobars on a chart and the location of the depression centers. The wider spaced they are the more chance you have of lighter winds. This is only a very basic rule of thumb and I can already hear other sailors hissing through their teeth! Give me a break guys, just giving these landlubbers a basic idea!

I left Dunkerque early in the morning and motored down the French coast as far as Calais. It is very unwise to head straight across the Channel as there are many treacherous sand banks ready to catch out the unwary especially when there are large waves and wicked currents. I have to say that is was hard going and the thought of abandoning it and running for Calais had never been far from my mind. The wind was right on the nose and I was smashing into a big, ugly swell. As usual, the gutsy little 'Free' took it on the chin and I silently prayed that the engine would hold up.
Finally I turned due north after one the bouys in my passage plan and the wind came round onto my beam (side). Two factors now occurred. Firstly I was able to set sail and use the wind, secondly the big swell and waves that had been fronting me now came in from the side. Quite an unsettling feeling for the uninitiated, calling for a strong stomach and a little nerve!
'Free' was then able to sail without the use of an engine right across one of the busiest shipping lanes in the world. We sailed beautifully at a good six knots and negotiated all the traffic with calm and professionalism. I was so proud of her sailing performance and when I spotted the coast of England, I have to confess to shedding a few tears.
Made it! Anchored in the River Swale off Faversham, Kent, having finally lowered the mast.
I kept a fair distance off the English coast to avoid getting to close to the dreaded Goodwin Sands which have claimed many a vessel over the years. The sea becomes very shallow at an alarming rate if you get too far inshore. As I approached North Foreland, the wind began to increase and veer around behind me so I had to shorten sail and put the engine on to recharge the batteries. The sensation was of surfing as the swell now approached my stern (rear). Unfortunately, the tide was running into me against the wind which meant a phenomena called 'wind against tide'. The result of this is big choppy waves making for a very uncomfortable motion.

I knew I would only experience this until I rounded North Foreland and the tide became complimentary pushing me along. Soon Margate was on my port side and I was heading west into the Thames Estuary. I chose the South Channel which is quite close in to the shore but reasonably well bouyed. The sails were now useless as the wind was gusting into me so I took them in and just motored The heavy sea had gone now that the land offered a little shelter. Soon Herne Bay and Whitstable were passed to my port side and I entered the River Swale and anchored just off Faversham. Exhaustion overcame me and I collapsed into a deep sleep. I had beaten the weather!
FreeLondon

Waiting for the weather to improve before heading up towards London.
However, the little group of depressions have proved to be a little more stubborn and I have been stuck here for a few days now. My first major task was to lower 'Free's' mast, which is quite difficult when you are in motion at anchor. I had to wait for a lull in the wind before I could do it relatively safely. Fortunately this was achieved and now I await before the last part of my journey.
Not many people will notice a little blue and white motor-sailer chugging its way under Tower Bridge, for she is just another little craft out on the water but for me over this past year 'Free' has changed my life forever. We have shared so much together from shipwreck to storms. From moonlit nights off the Greek Islands where the water sparkles like diamonds to the filthy sad canals of Charleroi where the only colours to be seen are the graffiti plastered walls of disused factories.
And now? London awaits but 'Free' remains my home and my friend. Who knows what the future holds for us both?

I am a sailor
and I am alone.
I am a sailor
and I have no home.
All of my life, my aching heart
throughout the years we've been apart.
Patiently I wait for you
through all the trials that I've been through
and now I know that I am you.

Rogger in a Meltini of 9 Beaufort
rmcfreepoppy

 

 

A new member is coming up: Poppy Currie with a Rogger FD2, named Free.  She is sailing in the Mediteranian and just send us a thrilling experience. Experience how seaworthy a Rogger can be.
 

 

 

 

Tuesday the 25th of September 2007.
The Meltemi she doth blow
From the wastes of Asia Minor and beyond, the Meltemi blows throughout the summer months and into autumn. She howls from the north and nor' east, her voice screaming relentlessly through the shrouds and halyards of any sailing boat unfortunate enough to be caught at sea.
I leave Corinth to begin the final stage of my voyage across the Aegean Sea to Turkey and travel through the famous canal.rmcfreecorinthiancanal


This time I am not alone and I have a friend, Tim with me, who is taking a short holiday until we reach Turkey. The weather is still hot as we begin our journey through the canal and boats pass through in convoy and pay at the Aegean end. It is the most expensive canal in the world and will cost me one hundred and thirty euros to pass through. Greece is an expensive country and having just finished a coffee for three euros fifty, I would say that it is equivalent to central London prices, even out of season.

Once through the canal and lighter in the finance department, I set the genoa and main sail and we are under passage sailing at five knots. There is time to attend to various small tasks on deck and all is well.

However nothing lasts forever and the wind is soon picking up. There is a slight chill in the air and the sky has an unfriendly edge to it. The sun is enclosed in a halo and Tim and I are feeling distinctly uneasy. We don't say much but we know something is coming and it isn't going to be nice.


It is decision time and I am responsible. So I decide to set a course for Sounian, a small anchorage where boats wait out heavy weather before heading east into the Cycladic Islands.
As we approach Sounian, I realise that I have made a good decision, for the Meltemi has awoken and I am soon shortening sail as the wind speed picks up. Eventually I drop my anchor along with a few other boats and prepare for what comes. Ironically, above the anchorage there is a temple dedicated to Poseidon, the Greek god of the sea and I find myself wondering if he will look favourably upon us.rmcfreetempel


By dusk she is upon us and more boats enter the anchorage. The Navtex weather forecast predicts gales up to force eight on the Beaufort scale. I decide to let out another twenty meters of anchor chain to improve 'Free's' holding but despite this she yaws around all night and by morning I am exhausted from worry and continually checking the GPS anchor alarm. Fortunately she stays well throughout the night without moving.
Morning comes with a grey, overcast sky and the wind screaming through our rigging. I glance up at the temple on the headland and wonder when the Meltemi will give up her grasp but I don't know yet that she has hardly even begun.

Three days pass and still we ride out at anchor. I am wildly frustrated. Tim doesn't comment, keeping his nose buried in a book. I am not used to anyone around so I am edgy. We are running low on water and food and despite our proximity to land we may as well be on the moon.

On the fourth morning I awake at two o'clock and there is a lull in the wind. I awaken Tim and we leave the anchorage. Danger is ebbing through me and alarm bells flashing in my head but what are my options? How long will the Meltemi last? I can't stay here forever. For the first hour a strong breeze blows in behind and we have a large following swell but nothing too much. I have set a course for Serifos Island and we should make landfall in about ten hours.

But the Meltemi has other ideas and soon the wind has increased to gale force again. The moon illuminates the following sea and the tops of the waves are breaking . I can see the spray and a chill goes through me. Jesus, they are huge. Tim and I glance at each other in the glow of the instruments and we are tight-lipped. We are committed and there is no going back.
rmcfreesea9bft
I will never forget the next five hours. The waves pounded us and the wind screamed. Eventually I had to take the steering off automatic and take the wheel myself. Autopilot has no intelligence so she can't see the big waves coming and adjust. Just before dawn 'Free' took a big hit on the wheelhouse and I managed to hold on to the wheel long enough to stay in control. Water came in through the windows and alarms were going off. It was mayhem.


Dawn came with a heaving sea. A massive side swell throwing 'Free' about like a rag doll. I am glued to the wheel meeting the sea with intense concentration. We are now gusting force nine, the biggest I have encountered in this plucky little boat.


I am so proud of 'Free' and the way she answered the helm. She takes a sea better than most boats twice her size. Tim cannot see my tears of joy as we round the headland and head for a safe anchorage to the lee of Serifos. I am exhausted, elated and in love with my boat. I am so lucky. I am alive and I have survived the Meltemi !

Poppy and her Free in Winter Wonderland
FreeWinter 
I was totally unprepared for the severity of this winter and was hoping to see it through with just a coal fire. This so
 called 'global warming' theory has been sorely tested of late has it not?

 After a long cold period that saw freezing easterly winds howling up the Thames and into my wheelhouse, I finally
 decided that 'Free' needed a sensible central heating system. The cheapest form of fuel around at present seems to
 be diesel and as the euro fascists have not managed to totally ban red diesel for domestic use yet, I finally decided
 on a drip feed 'reflex' system with three wet radiators.

 As is normal in England, the whole country ground to a halt due to the snow and the 'reflex' stove took rather a long
 time to arrive. 
 This meant I stayed nearly three weeks before the work could be completed.

FreeCV

 

There it is at last... Reflex diesel fired central heating plus one of the welcome radiators. At last the freeze is over!

And so I have to start work again, this time driving a taxi here in London. However I'd rather 'Work to live' than 'Live to work'!

God bless one and all
Poppyxxx

 

Pictures journey Cap d'Agne - Canal du Midi - Royan
The new owners of a Rogger/FD3 bought their boat in Cap d'Agne and sailed her via the Canal du Midi and Royan to Arzal. The pictures of this journey
can be find on  http://picasaweb.google.fr/breizoux

Sailing from Ipswich to Edinburgh with a Rogger MKII
Our new member Gerry Pentleton bought the Sun Dog, a Rogger MKII, in Ipswich and sailed her in 54 hours to Edinburgh, a distance of 340 nautical miles. He wrote a very interesting story about this delivery trip for our club: click on Sun Dog and enjoy.

De Virginia opnieuw in BelgiŽ (2008)
Beste Rogger bezitters,
Zoals op de laatste vergadering toegezegd, hier dan mijn eerste trip op de binnenwateren.

Wij ben vertrokken vanuit Maastricht naar de eerste sluis van Lanaye verval 14 meter. Hier moet men een "Permit de circulation"ophalen bij de sluismeester. Deze zal vragen waar u naar toe vaart enz. , kosten € 0,00 maar men geeft € 2,00 voor het invullen van deze permit. Bij diverse sluizen is men verplicht een stempel op uw permit te halen bij de sluismeester.

Nu gaat de vakantie beginnen, naar Liege – goede ligplaats in de stad.Verder via Huy met ligplaats naar Namur ligplaats in de stad. Vanaf dit punt de "la Meuse"gevolgd tot Waulsort.

BelgieVirginia2008

Dit laatste stuk was mooi , met kastelen , kleine plaatsjes en mooie vergezichten. Wanneer men nu verder na het zuiden zou gaan dan komt men in Frankrijk waar het varen nog mooier zal zijn maar door tijdgebrek zijn we weer teruggedraaid richting Namur. Hier waren de jachthaven al vol en zijn maar verder gegaan via "la Sambre"richting Charleroi. Overnacht in een inham van de rivier, is toegestaan. Door Charleroi – industriestad met z'n staalfabrieken – snel wegwezen. Door "canal Charleroi-Bruxelles"  naar "canal du Centre" waar we meteen werden geconfronteerd met een defecte sluis waardoor we de grote sluis "ascenseur de Strťpu-Thieu" moesten nemen.

 

 

Door "canal Charleroi-Bruxelles"  naar "canal du Centre" waar we meteen werden geconfronteerd met een defecte sluis waardoor we de grote sluis "ascenseur de Strťpu-Thieu" moesten nemen. Dit is een belevenis, je gaat via een bak 73 meter de diepte in, dit is een aanrader.
BelgieVirginiaSluisbuiten2008BelgieVirginiaSluisbinnen2008

Verder via "canal Blaton-Ath" gaat niet, daar eerste stuk maar 80 cm diep is en dat hoorden we tijdens ons verblijf in jachthaven van de havenmeester. Dit staat nergens geschreven m.a.w. communiceren tijdens overnachtingen is hier een must. Dus maar verder via "canal Nimy" en de "Haut Escaut"naar Kortrijk. Voor Kortrijk moet men nog Kanaal Bosuit-Kortrijk doorvaren maar hier was ook weer een sluis defect en waren we gedwongen om de "Boven-Schelde" naar Gent te varen. Hier verlaat men het Waalse gedeelte en men gaat over naar het Vlaamse deel van BelgiŽ: dit is een wereld van verschil door iedereen te zien.

Gent is wel bekend Hier kan men een paar dagen rondbrengen. Verder richting Antwerpen via  de "Boven Zeeschelde" met eb en vloed. Zorg ervoor dat je met hoogwater de grote sluis verlaat. Er zijn GEEN aanwijzingen waar ontdiepten zijn en de gehele rivier is groen van vuil en ronddrijvend hout, zelfs boomstammen. Volg de snelste vuil stroom en het gaat wel lukken, snelheid ongeveer 6 tot 8 mijl in het tweede uur. Wees alert!!! Heel apart en spannend. Denk eraan dat in het Vlaamse gedeelte een vignet gekocht moet worden voor de Rogger € 25,-- voor 3 maanden ( 15 juni tot 15 september) en € 50,-- voor een geheel jaar.

De sluismeester zal u wel eraan helpen daar waar het moet. Overnacht in Temse en toen weer verder – rechtsaf – naar Boom en verder naar Lier. Dit stuks is ook onderhevig aan eb en vloed dus weer opletten geboden. Water loopt ook weer rap en aanduiding van ondiepten is weer niet aanwezig dus letten op dieptemeter gegevens. Spannend en uitdagend. In Lier gaat men de "Kleine Nete" op naar het "Albert kanaal" tot Herentals en via "kanaal Dessel –Kwaadmechelen" en "kanaal- Bocholt-Herentals" naar "Zuidwillemsvaart" terug naar Maastricht.

Conclusie: Het is apart, verschil tussen Vlaamse gedeelte en Waalse gedeelte ziet men direct. Het land is niet, zoals Nederland, voor recreatie schepen ingericht. Gegevens summier , weinig plaatsen voor diesel: neem extra gevulde tanks met diesel mee. Communiseren met havenmeesters en sluispersoneel is aan te raden. Waterkaart laat ook zien dat de gegevens summier zijn, koop de uitvoerigste en nieuwste in b.v. Maastricht bij Janssen tankstation en laat daar ook uw tank geheel vullen.
Volgens jaar zullen we naar Givet (Frankrijk) varen en dan nieuwe ervaringen opdoen.
Zijn er nog vragen dan hoor ik het wel.
Groet  Paul Kurris - Virginia.

Logboek Vier Winden 2006 naar de Oostzee: klik hier (kan even duren, maar dan krijg je ook wat).

De Virginia door de Belgische kanalen (2007)
Na jaren gezworven te hebben over de Noordzee, Belgische kust , Engeland ( oost en zuid ), Frankrijk, Nederlandse kust , IJselmeer en Wadden vonden wij het tijd worden om iets anders te gaan doen en wel de kanalen te gaan ontdekken.

Wij wonen in het zuiden van Nederland en dan ben je al snel in BelgiŽ .  Eerst even een vignet ophalen voor  €25 voor 3 maanden (dagen liggen al vast) en dan kunnen we van wal steken. Eerst via Weert naar Bocholt ( 5 sluizen) daarna naar Herentals ( 9 sluizen ) via het Albert Kanaal naar Hasselt in de stad ( 4 sluizen ) . Van Hasselt naar Kanne en daarna via Lanaken , Neerharen naar Maastricht.

belgiekanalen1Dit was dan onze eerste tocht, die achteraf wel meeviel. Daarna nog een 5 sluizentocht door BelgiŽ gemaakt en als laatste sluis die van Ternaaien: verval 14 meter. Bij deze sluis moet je naar de sluismeester met de papieren. Wij hadden de Vlaamse papieren en deze waren NIET juist, want Ternaaien ofwel Petit Lanaye is Waals gebied en eist Waalse papieren. Dit is vlug in orde gemaakt.

belgiekanalen2

Algemene indruk: de kanalen zijn pittoresk – de sluizen zijn in de kanalen smal en wel zodanig dat je niet hoeft vast te leggen bij het zakken – sluisdeuren zijn met geraniums behangen en de sluismeesters zijn gemoedelijk. M.a.w. volgende jaar gaan we weer verder door de kanalen van BelgiŽ en Frankrijk.

Met de Rogger tijdens windkracht 10 in de Ierse Zee
In het oktober-nummer 2006 van Practical Boat Owner staat het verhaal over een Rogger 35 die in de Ierse Zee wordt overvallen door een zware
storm van 10 Beaufort. Het verhaal bestaat uit drie bladzijden: klik op bladzijde ťťn, bladzijde twee en bladzijde drie: lees en huiver.
Het is goed te weten dat de Rogger er tegen kan, nu nog de bemanning.

Logboek Vier Winden  2004

Maandag 24 mei 2004
Eindelijk is het  zover. Na vele weken voorbereiding gaan we dan. Ger en Marja zullen meevaren van Lauwersoog naar Cuxhafen, Ger gaf gisteren aan ook mee te willen varen naar Lauwersoog. Dat is wel zo gezellig!
De boot ligt bij huis. Om zeven uur 's morgens starten we de motor. Het is rustig, zonnig weer, een tikkeltje fris. Om 8 uur gaan we door de brug bij Irnsum, de spoorbrug laat even op zich wachten, er moeten een paar treinen passeren. Verder gaat alles voorspoedig, alleen de spoorbrug in Leeuwarden geeft een kwartiertje oponthoud. We leggen aan en zitten lekker in de ochtendzon. Door Leeuwarden varen gaat vlot en even na 12 uur hebben we de laatste brug achter ons. Om kwart over een wachten Sip en Kitty ons op in Birdaard om iets af te geven voor onderweg. Het boek komt in de scheepsbibliotheek. We gaan verder naar Dokkum,  waar we een tijd voor twee bruggen moeten wachten, zonder dat we snappen waarom.
Als we bij Dokkumer Nieuwe Zijlen aankomen, staat het licht op groen en om half vijf zitten we op het Lauwersmeer. Het waait ondertussen 4/5 B en we proberen te zeilen op de genua. Dat lukt maar een stukje, al gauw moet de motor weer aan. Als we voor de sluis liggen in Lauweresaoog, vragen we aan Trudy of ze nog even naar de weersverwachting van de NDR wil kijken. Die geeft voor morgen 6 B aan voor de Oost-Friese eilenden,daarbij draaiend naar N. We willen plezierig op zee varen, dus we besluiten nu om een dag te blijven liggen.  Om half zes varen we een box binnen en maken een lekkere pasta klaar. Die smaakt, met een fijne medoc, heerlijk.

Woensdag 26 mei
De voorspellingen waren 4/5 B NW. We besluiten om te gaan. 's Nachts haalt de wind weer aan maar de volgende morgen geeft de vuurtorenwachter op Schiermonnikoog 4B aan, af en toe 5B.
Om 7 uur vertrekken we. Met nog enkele andere schepen. In het begin is het flink hobbelen, onder de Engelsmanplaat wordt het rustiger, maar het Westgat geeft weer flinke deining. De NW staat al enkele dagen door en dat is te merken. We gaan flink op en neer, maar de boot pikt geen enkel paaltje en neemt de golven heel goedmoedig. Ik ben trots op mijn boot (en op de bemanning). De wind blijft 4B en we zeilen plezierig. Later neemt de wind wat af, maar de golven niet. We zetten de motor er bij. De rif blijft zitten . Meer naar het oosten neemt de wind weer toe en de deining ook. We besluiten de Oostereems in te varen om verder in de luwte van Juist naar Norderney te gaan. Met de wind pal achter gaan we om 12 uur de O.Eems op. Het wordt zoeken naar de boeien, die staan een flink end uit elkaar en verdwijnen achter de golftoppen. Achter ons bouwen de golven zich op en schuiven onder ons door. In de verte zijn brekers te zien.  Een kwartier is het spannend, want de golven bouwen zich maar op en we zijn bang om een breker binnen te krijgen.  Het vaarwater wordt dan weer wat ruimer en de golfhoogte neemt af. Op de noordkant van Memmert spuiten grote waterfonteinen omhoog. We gaan naar het oosten en met een halve wind ruim 5B zeilen we over het vlakke water van de wad. Eindelijk is het weer rustig. Heerlijk. Het wantij geeft geen enkel probleem, goed kijkend naar de boeien varen we naar Norderney. Het zeegat van Norderney is nog wat ruw, maar om 15.45 varen we de haven binnen. Wat ervaringen rijker. Hoe wordt het morgen? De berichten zijn niet slechter. Gisteren waren er waarschuwingen voor 6B in dit gebied, de NDR gaf dat ook aan , volgens Trudy, die ons de hele dag bleef sms-en. Maar voor morgen geen waarschuwingen.
De wind neemt  's nachts af en we hopen dat de golven dat ook doen.  Om 10 uur liggen we er al in.

Donderdag 27 mei
Het water is veel rustiger dan gisteren als we om 6 uur uitvaren.  In het  Dovetief gaat het       flink te keer, maar dat zijn we wel gewend. Het is daar wind tegen stroom.De wind is 4B en als we na het Dovetief naar het oosten varen , zijn de golven zijn een stuk minder dan gisteren. Met halve wind is het nu heel plezierig zeilen. Nog wel een beetje bewolkt en erg fris, 11 graden. Er varen nu veel boten uit, sommige hebben al vijf dagen op Norderney gelegen, vanwege het weer. Als we door de tegenstroom onder de 5 knopen zakken, gaat de motor   aan. We hebben nog en flink eind voor de boeg.
Om 11 uur passeren we de Jade, waar we moeten oppassen voor twee schepen, die hard aan komen varen en dan voor anker gaan in het gebied waar we net doorheen voeren. Dan gaat de motor weer uit en we zeilen. De zon komt er bij, de deining is niet zo hoog en het is genieten.
De stroom gaat eindelijk met ons mee en Elbe 1 passeren we om 13.45.
Later moeten we voor de wind zeilen, de stroom is in het begin nog niet zo sterk en we doen weer de motor aan. Om 16.15 varen we de haven van Cux binnen. Trudy heeft al ge-sms-d, dat ze daar is aangekomen en staat op de uitkijk. Met veel moeite vinden we een box en dan is het tijd voor een biertje!                                                         

Vrijdag 28 mei
Nu eens niet vroeg op. Na het ontbijt gaan Ger en Marja met onze auto terug naar Sneek.  Wij gaan boodschappen doen in Cux en daarna begin ik met de reparatie van een kapotte scepter.  Het is mooi en rustig weer. Om half vier vertrekken we naar Brunsbuettel, eerst nog een heel klein stroompje tegen. We zeilen met achterlijke wind, later half aan de wind en we hebben alle tijd. Om half zeven zijn we in de sluis en leggen aan in de jachthaven achter de sluis.

Zaterdag 29 mei 2004
Het is prachtig weer, bijna geen wind, een ideale dag voor kanaalvaart. We vertrekken om 8.15 en onderweg ontbijten we. Daarna heb ik alle tijd om de gebroken scepter te vervangen. We varen  in een keer door naar Holtenau en om half vier leggen we aan in de sluis. Voor maar 12 euro mochten we door het hele kanaal varen.  Het is altijd weer prachtig om de Kieler Forde op te varen, zeker nu met dit mooie weer. We varen rustig door naar Laboe en leggen daar aan. We hebben er vandaag bijna 60 mijl opzitten.
In Laboe is het heel gezellig op de wandelpromenade langs het strand. We horen dat Sip en Kitty ook in de buurt zijn. Die schepen morgenvroeg in  en varen dan ook door de Forde.
's Avonds eten we voor de eerste keer buiten en zitten daarna nog een tijd buiten. En dat eind mei.

Zondag 30 mei 2004
Pinksteren. Het is rustig in de jachthaven. We luisteren naar het marifoonweerbericht om kwart voor acht. Het is prachtig weer, maar de wind zit in de oosthoek, kracht 3, later toenemend 4B. Dus gaan de grande motoren aan. We vertrekken kwart over negen Op een vlakke zee draaien we 7,5 knoop. Dat schiet lekker op. Het grootzeil erbij helpt niets, dat staat maar te klapperen, dus we strijken het. Het zicht is uitstekend, de wind neemt later iets toe, maar schepen die zeilen, gaan niet echt snel. Om 14.00 passeren we de brug over de Fehmarnsund   en anderhalf uur later liggen we in Burgstaken. We hebben er weer 40 mijl opzitten.
In een winkel voor vis- en zeilsport  – de winkels zijn hier open tijdens de Pinksterdagen –  koopt Trudy kunstaas om op makreel en dorsch te kunnen vissen. Ik beloof dat ik de vis van de haak zal halen. We zijn benieuwd! Op een terrasje in Burgstaken hebben we een leuk gesprek met twee vrouwen, die ook in Polen bekend zijn en ons een en ander vertellen over Polen. Heel interessant.
Morgen blijven we een dagje liggen; er is ondertussen al 120 l diesel verstookt volgens de urenteller. En de wind zal 5/6 Oost zijn.

Donderdag 3 juni
Vandaag weer een vaardag. De afgelopen dagen was het steeds prachtig weer, maar wind 5/6  O. Dus geen weer om naar het oosten te varen. Dat is niet erg. We maken mooie fietstochten op het eiland, langs de z.o kust over hele smalle paden, langs de hoge klifkust en door een prachtig landschap. We bereiden de verdere tocht voor.Verder kijken we rond in Burg, waar bijna altijd markt is en de winkels ook op de Pinksterdagen open zijn. Het is er steeds druk met toeristen. Fehmarn is echt een toeristeneiland.
Via  het marifoonkanaal van Radio Lubeck horen we dat de haven van Dasser Ort "gesperrt" is. Na het weerbericht kun je Radio Lubeck oproepen voor verdere informatie en ik ga met de marifoonman "in konferenz".  Op mijn vraag wanneer Dasser Ort weer open is, antwoordt hij dat dit in Gods hand ligt of in de hand van de regering. De haveningang  is verzand en de Gruenen willen dit zo houden . We hadden graag weer in Dasser Ort willen kijken. De vorige keer vonden we het daar een schitterende natuur. 
Voor vandaag is het weerbericht weer gunstig, maar de wind is oost. We besluiten te gaan en motorsailend naar Gedser te varen. Toch waait het onderweg wel weer 4B en dus is er de nodige deining. Er komt veel water over het dek. De wind is pal tegen en we willen het zeil niet laten klapperen, dus we gaan zo nu en dan kruisen. Dat levert een aantal extra mijlen op. Om drie uur leggen we aan in de jachthaven van Gedser. Tien jaar geleden waren we hier ook. Er is niet veel veranderd. Van een zeiler uit de omgeving horen we dat de haven van D.O. officieel wel gesloten is, maar met ongeveer 1,5 m diepgang kun je er heel voorzichtig wel inkomen. Maar op eigen risico.
Dus als je vastraakt, dan zul je hulp zelf moeten betalen.   's  Avonds zitten we hier in de avondzon op het terras een heerlijke kop koffie te drinken.

Zaterdag 5 juni
Vrijdag was er meer bewolking – dat hadden we al lang niet meer gezien – en bijna geen wind. De wind die er was kwam uit het w.z.w. We besluiten om door te varen naar Ruegen en misschien als we tijd hebben door te gaan naar Stralsund. Daarom vertrekken we vroeg, om kwart voor acht. Er is weinig deining en weinig wind. We varen rond de zeven knopen en dat schiet lekker op. Onderweg begint het zachtjes te regenen en het zicht wordt minder. De radar is een goed hulpmiddel bij het oversteken van de shipping lane.  Die is vier mijl breed en het is steeds goed uitkijken. De schepen zie je nauwelijks en binnen korte tijd zijn ze er. We moeten wel en stuk of vijf goed in de gaten houden.
We varen verder door  en een mijl of vijftien voor het eiland Hiddensee valt de wind helemaal weg en de deinig ook. Om twee uur zijn we in de vaargeul naar binnen. We gaan nu wat rustiger varen, want er is veel te zien nu en het water is helemaal vlak. Het regent nog steeds een beetje. Om vier uur leggen we aan in de City Hafen van Stralsund. Deze marina heeft een "nagelneu" havengebouw en toiletgebouw met prima gratis douchen. En het havengeld is 13 euro. Dat valt mee.
We gaan even de stad in en vinden dat er heel veel is opgeknapt in tien jaar. 's Avond regent het de hele tijd door en we zitten knus in de stuurhut met de kachel eventjes aan.
Vandaag was het prachtig weer met weinig wind. We bezoeken het Meeresmuseum, een museum in een oude kerk. Dat is een uitgebreid museum over het zeeleven en de visserij in deze omgeving. Duidelijk is te zien hoe het was in de DDR tijd.Toen bouwde men in Stralsund tal van grote visserijschepen in opdracht van de Sovjet Unie. Het museum heeft ook een groot aquarium met o.a. reuzenschildpadden. We herinneren ons dat we dat de vorige keer ook hebben bezocht. Maar het was weer de moeite waard. En daarna een terrasje aan de Alte Markt. In de zon!

Dinsdag 8 juni
Zondag hebben we in Stralsund een prachtig oud klooster bezocht van de Franciscanen. Het klooster ligt vak bij de haven. De oorspronkelijke kerk is nu niet meer in gebruik. Die ziet er een beetje uit zoals een Engelse kerkruÔne, maar dan iets gerestaureerd. Het klooster zelf is een soort museum en je krijgt een mooie indruk – dank zei een rondleiding – van het gebruik in de loop der jaren. Heel interessant.
Maandag gingen we om 20 over negen door de brug en voeren op het zeil verder naar Greifswald. Het waaide niet hard en de zee was vlak. Het ging niet zo snel, maar het was wel een mooie tocht langs een mooi landschap en daarna over de Greifswalder Bodden naar het zuiden.
Voor Greifswald moet je door een klapbrug, die nog heel primitief bediend wordt.
In Greifswald lagen we in de marina van de jachtwerf die Hanse schepen bouwt. Die werf schijnt het goed te doen. In een van de hallen zagen we wel vijftien schepen die ze aan het afwerken waren. De marina was prima, douches gratis, stroom gratis en dat alles voor 11 euro. Zulke jachthavens zie je in Nederland niet zoveel.
Greifswald is een mooie plaats, waar ze hard aan het restaureren zijn. Mooie gevels en mooie pleinen.
's Avond gingen we naar een "Wohltatigkeitsconcert"'  in een kleine maar prachtige  zaal van het Gerechtsgebouw van Greifswald.
In Stralsund kwam je nog wel Nederlanders tegen, nu niet meer.
Vanmorgen staat er meer wind, wnw 3 / 4. Het is verder prachtig weer, mooie uitzichten. Op de Greifswalder Bodden haalt de wind aan tot ruim 5 en er komen weer golven. De betonning is uitstekend. Het is allemaal goed te vinden.
We leggen aan in Freest, een heel klein plaatsje aan het begin van de Peenestroom, Tegenover Peenemuende, het eiland waar Werner von Braun zijn V1 raketten liet afschieten in de oorlog.
In Freest liggen we aan een steiger met een prachtig uitzicht op zee, op Ruegen en op Peenemunde.
De wind blaast wel wat zand van het strand in de boot, maar je kunt niet alles hebben. Freest heeft een bedrijvige vissershaven, waar nog gevist wordt naar  menselijke maat. Overal zijn vissers met netten bezig en er hangen grote netten en fuiken te drogen. Heel schilderachtig.

Woensdag 9 juni
De wind is naar het zuidoosten gedraaid vannacht en dat betekent weer alles in de wind, want we willen verder de binnenwateren op naar het Stettiner Haf. We onderschatten de afstanden een beetje. Vanaf Freest is het ruim een uur varen naar de eerste klappbruecke. Daar zijn we een uur te laat. En daarvoor sta je om zeven uur op! Maar het boekje klopt niet. De hele morgen wachten we tot de volgende opening van 12.40 u.  We varen verder over uitgestrekte wateren naar de volgende klappbruecke die om half vijf open gaat. We zijn drie kwartier te vroeg, er is geen mogelijkheid tot aanleggen, dus we gaan voor anker. Na de brug komen we op het Stettiner Haf dat zo groot is als het zuidelijke IJsselmeer.  Hier hebben we met 5B  pal tegen aardige golven te verwerken. Bij het begin van het haf staat een hoge spoorbrug, die nooit is afgebouwd,  midden in het water te roesten. Een vreemd gezicht. Na anderhalf uur tegen de wind opstomen, komen we aan in Uekermuende, een leuke plaats dicht bij de Poolse grens. We hebben er vandaag weer een dikke 40 mijl opzitten.

Zaterdag 19 juni 2004
Woensdag 9 juni kwamen we 's avonds pas na zeven uur aan en voor we alles aan kant hadden was het al weer na achten. De volgende dag hadden we nodig om een treinreis te bespreken en allerlei andere zaken te regelen, want we wilden het weekend in Nijmegen doorbrengen. Het was toen prachtig weer en een hele zwoele avond.
's Nachts begon het flink te regenen en het regende om acht uur 's morgens nog. In de regen liepen we naar het station en om acht uur zaten we in de trein naar Berlijn. Daar overstappen en in Deventer weer. Om zeven uur waren we in Nijmegen. Daar hebben we een gezellig  weekend gehad bij de kinderen en kleinkinderen. Maandagmorgen stapten we weer op de trein terug.
De volgende twee dagen was het harde wind 7B en we bleven liggen. In Ueckermuende lagen we goed. Voor 8 euro hadden we alles, elektra en douches en 's avonds bekeken we met andere gasten en leden van de club in het clubhuis de voetbalwedstrijd Duitsland - Nederland. De Duitsers en wij vonden dat de uitslag 1 – 1 verdiend was. We hadden veel aanspraak van de clubleden en dat was best gezellig en zo hoor je nog eens wat. Bijvoorbeeld, hoe we de grens met Polen moeten passeren.
Donderdag zwakte de wind af tot ZW4 en toen vertrokken we richting Poolse grens. Die is op het water aangegeven met een lange rij kleine gele tonnen. We wisten dus precies wanneer we Polen binnenvoeren, de gastvlag in het want en om kwart over tien voeren we Polen binnen. We meldden ons bij een voor anker liggend vaartuig van de grenspolitie. Die nam onze bootnaam op en wilde het aantal personen weten. We moesten ons in Trzebiez melden. Dit alles op roepafstand en in moeilijk Duits. We zeilden verder naar Trzebiez waar we ons melden bij de douane en toen mochten we verder. Maar we bleven liggen in deze plaats en een vriendelijke havenmeester pakte ons touw aan en we meerden af aan een mooring met de punt naar de wal. We hadden nog geen zlotys, maar we konden rustig in euro's betalen. Bij een tankstation hebben we 150 liter diesel getankt voor 79 eurocenten per l. In Duitsland kost diesel toch wel 1 euro tot 1,10 euro. En we zijn nog steeds zuinig. Maar de goedkope diesel uit Antwerpen was nu wel bijna op.
Naast de tankplaats was een visafslag en Trudy had al eens gekeken of er vis te krijgen was. Een oud mannetje was haar behulpzaam en ging met haar naar een vissersboot met allerlei soorten vis, ook snoekbaars. Dit moest wat ongemerkt gebeuren, want er was controle, volgens het mannetje.
Later konden we een mooie snoekbaars krijgen voor 2,5 euro. Die werd op de boot schoongemaakt en we hebben er 's avonds heerlijk van gegeten.
Vrijdag 18 juni voeren we verder naar Szczecin, 18 mijl varen door deels heel mooi landschap. Het was jammer dat het zicht niet geweldig was. Om 12 uur waren we bij een marina die ons aanbevolen was. Hier stond weer een havenmeester te wachten om ons een plaats aan te wijzen en was ons verder behulpzaam bij het afmeren. Hij vroeg of we nog een Nederlandse vlag te koop hadden. Vorig jaar vonden we op het Ijsselmeer een complete vlaggenstok met een nieuwe vlag van dezelfde afmetingen als onze. Die vlag staat nu op onze boot en onze eigen vlag wappert vanaf vandaag aan de vlaggenmast bij de haven. De havenmeester was erg blij dat hij hem cadeau kreeg en hij vroeg me of mijn vrouw ook bier dronk. Dat beaamde ik, dus ik ben benieuwd.
Onze eerste indruk is, ook met wat we later op de middag en avond in Szczecin beleefden, dat de Polen over het algemeen open en heel benaderbaar zijn.
Na de middag in de stad te hebben doorgebracht, konden we 's avonds naar een concert van het Filharmonisch orkest uit Szczecin, met een groot koor. Dat was een concert ter gelegenheid van een veertig jarig jubileum van een zanger. Bij sommige liederen van Strauss en Lehar zongen mensen  uit volle borst mee. Door dat alles was er een geweldige sfeer in de zaal en we hebben er van genoten!  Onze eerste indrukken van deze stad waren prima!
Alleen het weer kan iets beter. De afgelopen dagen heeft het veel geregend en de temperatuur was 16/17 graden. Maar het is ook nog geen zomer.
Vandaag gaan we de Altstadt verder bekijken en langs de Odra wandelen. En maar hopen dat er niet te veel Schauerboen vallen.

Dinsdag 22 juni
Sinds een week ben ik niet meer te bereiken op mijn mobiel nummer. Na een hele dag in mijn broekzak, gaf hij 's avonds aan dat ik opnieuw de pukcode moest invoeren. Ik had vergeten het toestel te locken en daardoor was de pincode meer dan vier keer geactiveerd en gaf hij er de brui aan. Maar de pukcode ligt in Sneek, dus………….  Even een paar weken rust. Maar die van Trudy werkt nog.
Het weer is de afgelopen weken niet zoals vorig jaar om deze tijd, maar in Nederland is het ook niet altijd even best.
We hebben al veel regen gehad en de temperatuur is redelijk, maar de korte broek is nog niet aan geweest. Gisteren was het, net als zondag,  prachtig weer, maar aan het einde van de middag kwamen de regenbuien.
Zaterdag en zondag hebben we veel van de oude stad bekeken, het paleis bezocht en een museum. In dit museum was vooral het volksleven van vroeger en de grensverleggingen die Polen heeft meegemaakt plus de migraties van vele miljoenen mensen, heel interessant. Verder zaten we in een restaurant op de 22e verdieping van een groot gebouw waar we een prachtig uitzicht hadden op de hele stad en de omgeving. Het weer was helder zodat we erg ver konden kijken. Heel indrukwekkend. Ik hoop dat de foto's die ik maakte, wat weergeven van wat we hebben gezien.
Maandag zijn we naar een grote markt geweest. Trudy kocht er een tas en we hebben er verder rondgekeken. Het was zonnig en windstil. We gingen  later op de middag weer vertrekken uit Sczcecin en voeren terug naar Trzebiez.  Het was heel merkwaardig dat we op deze tocht – op de motor – geen enkel schip tegenkwamen, geen zeeschepen en geen pleziervaart. Pas later, in de buurt van Trzebiez een paar zeilbootjes. Daar legden we aan in de oude haven, in de buurt van de douane, zodat die de boot kon controleren.
Maar dat wilden ze pas vandaag doen, als we vertrekken, want na uitklaren, moesten we ook de grens over.
In deze haven kwamen we voor het eerst in Polen Nederlanders tegen.De Waveguide uit Lelystad. Zij maken ongeveer dezelfde trip als wij, alleen  doen zij er wat langer over. We hebben uitvoerig ervaringen uitgewisseld en elkaars schip bekeken. Ze kregen van ons de overgebleven zloty's en wij staan nu vermeld in hun logboek.
Vandaag begint  heel mooi, zonnig en weinig wind. We vertrekken  al vroeg, om acht uur en na 10 mijl komen  we weer bij de douaneboot. Daar melden we ons en we kunnen doorvaren. Van zeilen komt echter  niets, want de wind is  weer tegen. Later zeilen we toch nog een uur over het Stettiner Haff, maar er komt  ook regen. We varen door  naar het plaatsje Usedom, de hoofdstaf van het gelijknamige eiland. We leggen  aan tegen een oude kleine kademuur met een mooi uitzicht op de Usedommer See. Met nog een Duitse zeilboot zijn we hier de enige gasten.
Het eiland is een vakantie-eiland en er zijn hier veel toeristen die natuurlijk ook naar onze boot komen kijken. We besluiten  maar een dag te blijven liggen om wat rond te fietsen. In Nederland wordt het morgen onstuimig weer, horen we op de wereldomroep.

Vrijdag 25 juni
Net als 10 jaar geleden hebben we ook nu mijn verjaardag op de boot gevierd met z'n tweeŽn. In een internetcafť kijken we naar de mail en heel veel mensen hebben mail gestuurd met nieuws en een felicitatie. Rein en Wilna Huisman stuurden twee sms-jes. Ze zijn op deze dag opa en oma geworden. Ik vind dit wel een heel bijzondere dag om dat te worden.
Van veel mensen heb ik al een reactie gehad over dit logboek; van enkele nog niet, maar ik hoop dat iedereen bericht krijgt, waarvan ik niet hoor via de postmaster van de provider dat het mail-
adres niet bestaat.
Het is  in ieder geval heel leuk om zoveel reacties te ontvangen.
Usedom is een prachtig eiland om te fietsen en zelfs in de lichte regen hebben we gefietst en met veel plezier.
We fietsten o.a. naar Karmin. Daar staat een ruÔne van een spoorhefbrug midden in het water. Die was voor de oorlog de modernste van Europa en de Duitsers waren er geweldig trots op. Om de Russen dwars te zitten heeft de Wehrmacht deze spoorbrug in april 1945 opgeblazen. De Russen op hun beurt hebben in '45 de rails en spoorbielzen meegenomen. Alleen de hoge hefbrug in het midden is blijven staan. Deze ruÔne is nu een Denkmal en er zijn plannen om de spoorlijn met brug weer in ere te herstellen. De spoorlijn diende vroeger om de Berlijners snel naar dit mooie eiland te kunnen brengen. Ik dacht eerst dat het een overblijfsel uit de DDR tijd was, maar dat is dus niet waar.
's Avonds hebben we flink onweer en de vooruitzichten zijn niet al te best, zw 6 tot 7 B.
Ondanks de harde wind gaan we donderdag toch maar weg. Maar op het Stettiner Haff gaat het flink waaien en regenen en we lopen de haven tegenover het spoorweg Denkmal aan, Kamp. Het is een piepklein haventje met een vriendelijke havenmeester.  Van hem horen wij dat ons voetbalteam gewonnen heeft van TsjechiŽ. Hij vond het terecht dat de Duitsers verloren hadden. In de DDR tijd werden talenten gekweekt, nu speelt alles zich af rondom het grote geld en de motivatie ontbreekt vaak. 's Middags als het weer even droog is, maken we een mooie wandeling in de omgeving. We komen terecht bij een hele grote kolonie aalscholvers die in een dood bos zitten. Het zijn er vele duizenden en er zitten ook zeearenden. Die krijgen we ook te zien. We lopen er heen over de vroegere spoorlijn. De havenmeester vertelt ons later dat de Russen vroeger de rails mee hebben genomen.
Vandaag was de wind niet minder, 6 tot 7 B. Maar uit de goede richting. Het is 's morgens zonnig. Als we door de eerste brug zijn, gaan we zeilen, alleen op de fok, want de wind is achterlijk. We zeilen meer dan 6 knopen. Dan moet er wel een sterke wind staan om die bak van ons met zo,n snelheid voort te duwen. Gelukkig is het vaarwater niet zo breed dat er zich flinke hoge golven kunnen ontwikkelen. We komen onderweg een cruiseschip tegen dat we ook vaak aan de Pampuskade in Sneek gezien hebben, de EUROPA uit Rotterdam. Later ligt dit schip ook te wachten bij de brug in Wolgast. We horen  van de passagiers – die komen even kijken bij het schip uit Holland – dat de boot   van de waterpolitie niet door mag varen naar Stralsund, omdat het te hard waait. Wij gaan wel door de brug en varen door naar de jachthaven van Karlshagen op het eiland Peenemunde. Het is intussen gaan regenen.We doen de tent er op en gaan op de motor de laatste drie mijl naar de jachthaven.

Maandag 28 juni
Elke dag is het weer wel anders. Gisteren was het bladstil. We wilden nog een dag in Karlshagen blijven om er wat rond te fietsen. Dat hadden we zaterdag ook gedaan. Maar na de weersberichten, die voor maandag weer flinke wind uit het westen voorspelden – en we moesten de Greifswalder Bodden over, pal west – besloten we -na het drogen van de was -  naar Stralsund te varen.
Een tocht van 30 mijl. Het water was absoluut vlak. We kwamen nu meer watersport tegen dan in de afgelopen twee weken samen. Ook twee boten uit Nederland. We gingen na een hele rustige tocht liggen in de jachthaven van Altefaehr, tegenover Stralsund op Ruegen. Een mooi plekje met uitzicht op de Strelasund. 
Zaterdag hebben we Peenemunde bekeken, een plaats die in de oorlog topgeheim was. Nu is er een museum over de raketten (V 1 en 2) en Russische Migs en andere vliegtuigen en helikopters uit de DDR tijd. En je kunt er een grote marineboot en duikboot, ook allemaal van Russische makelij bekijken. Wel interessant. Je ziet allerlei foto's en documenten tentoongesteld van de Duitse kant.
Tijdens een fietstocht door het bos in deze omgeving zagen we plekken waar de raketten werden afgevuurd.
Vandaag willen we naar de zuidkant van het eiland Zingst, het Boddengebied in. Ook dit is flink groot water. Van Stralsund gaan we via Barhoeft de Bodden op en daar begint het goed te waaien, 6/7 B. We moeten er recht tegen in en op de grote stukken water staat een flinke deining. Daarbij is het op veel plekken heel ondiep en je moet er goed de geulen houden. Het was dus uitkijken naar de tonnen. We liggen nu in Zingst en lopen van de haven door het dorpje naar de Oostzeekust.Het waait flink en ook voor de komende dagen wordt er veel westelijke wind voorspeld. We zullen dus nog wel even hier blijven. Nu hebben we tijd om op de fiets naar Dasser Ort te gaan. Want met de boot lukt dus niet.

Vrijdag 2 juli
Met dit depressieweer moet je de weergaten benutten als  die zich voordoen. Als je zo ver naar het oosten gaat , is het moeilijk om terug te komen, zeker met dit soort weer dat we nu al een vijftal weken hebben: depressieweer. De wind komt met enige variatie uit het westen of het zuidwesten; soms uit het noordwesten, maar dat was zeldzaam en soms een paar uur uit het zuidoosten, zoals gisteren van 10 tot 12 uur 's morgens. Vandaag was het rustig, een windkracht vier uit het westen, afzwakkend tot drie. Omdat het de volgende dagen zeker niet beter wordt, grijpen we deze gelegenheid maar aan om verder te gaan. Vandaag gaan we – tegen de wind in, dus op de motor – van Barhoeft naar Warnemunde. Dat is een lange tocht van 50 mijl, er is wel deining, maar de boot gaat er goed doorheen  en we zijn in acht uur over. Het laatste stuk hebben we te maken met hele donkere luchten. Gelukkig trekken die langs ons heen, het bliksemt wel op afstand, maar we krijgen alleen 5 mijl voor de haven van Warnemunde met  een bui te maken. Toch is het wel indrukwekkend die zware luchten zich te zien ontwikkelen en langs je heen trekken. In Warnemunde  maken we vast aan een vissersboot. Een Duits echtpaar die wel al enige keren gezien hebben,  komt naast ons liggen en nodigt ons uit op een borrel. Het wordt heel gezellig en om negen uur zitten we nog te borrelen, dus gaan we daarna  maar uit eten. Daar is in Warnemunde gelegenheid genoeg voor. Het is hier druk, een soort Sneek-Week.
Dinsdag hebben we een mooie fietstocht gemaakt naar Dasser Ort, de haven waar we 10 jaar geleden aanlegden. Er is niet veel veranderd, alleen de omgeving is veel drukker geworden.
Heel veel mensen die fietsen en wandelen over de aangelegde paden. De vorige keer was dit een oase van rust en ongereptheid. Het was 40 jaar militair gebied geweest in de DDR tijd. Alleen de paden van betonblokken herinneren er nog aan. Toch blijft het ook nu nog een prachtig gebied.
Er stond veel wind, 6B. Maar voor de haven van D.O. lagen boten voor anker, heel beschut.
Woensdagavond hebben we in het kurhaus van Zingst de voetbalwedstrijd gevolgd op een heel groot scherm. Maar er waren weinig medekijkers.
Donderdagmorgen de hele morgen regen en daarna een frisse wind uit het westen. We zijn teruggezeild naar Barhoft. In deze haven lagen een aantal Nederlanders te wachten op gunstige wind om terug te gaan naar het westen.
Onze plannen voor de komende tijd zijn om verder de kust van de Luebecker Bucht te bekijken, naar Wismar en Luebeck te gaan. Op de computer kunnen we mooi elke tocht volgen. We hebben de computer aangesloten op de GPS. Dat werkt prima. (Met dank aan Cor.)

Zaterdag 10 juli
We liggen nu in Luebeck, tegen de Altstad aan. Maar eerst even iets over de afgelopen dagen.
Vorige week zaterdag was het geweldig druk in Warnemunde. Een grote regatta met zeilwedstrijden op de Oostzee, een soort Sneek – Week, maar dan wel met meer dan 3000 deelnemers uit heel veel verschillende landen. Tien jaar geleden waren we hier ook met de Warnemunder Woche, wel heel toevallig. 's Avonds zijn we naar een concert geweest van het Pruisische Kamerorkest, een mooie uitvoering. Daarna hebben we nog lang aan boord gezeten van onze buren, die ook weer in Warnemunde aankwamen. Heel gezellig. Ze maken ongeveer dezelfde trip als wij; en zijn weer op  weg naar huis.
Als het dan eindelijk een dag goed weer is, dan vaart iedereen uit.
Zondag zijn we naar Rostock geweest. Met de trein. Daar is heel veel veranderd in 10 jaar. Een mooie stad. We hebben wat foto's gemaakt van typische bouwstijlen, van het oude raadhuis en van scholen, heel verschillende.
Maandag was het weer wat rustiger en zonniger. Westenwind 2/3 B. Dus …………vertrekken. Een tocht van 12 mijl naar een nieuwe jachthaven in Kuehlungsborn, een mooie oude badplaats met prachtige grote huizen en villa's, allemaal Ferienwohnungen. De volgende dag zijn we daar ook gebleven. Onze Duitse buren kwamen weer naast ons liggen. Hier bleek, dat Horst heel muzikaal was en 's avonds hebben Trudy en hij samen zitten spelen op de altblokfluiten. Prachtig!. Heel veel plezier gehad.
De volgende dag gingen zij naar het noorden en wij verder naar het zuidwesten.
Het plan was om naar Wismar te gaan. Een afstand van 25 mijl. Vandaar zou het dan nog ongeveer 22 mijl naar Luebeck zijn. De Oostzee was nagenoeg glad. Geheel volgens de weersvoorspelling kregen we 2 – 3 B. Voor onze stoere boot te weinig; maar later kwam er gelukkig meer wind en ook nog uit het  oosten en konden we verder zeilen met de flasher.
Dit voelde weer heerlijk aan, lekker de wind het werk laten doen. Snelheid ongeveer 4 Š 5 knopen. Het ging zo voorspoedig dat na een uur besloten  om maar door te zeilen  naar Travemuende. Als je goede wind hebt moet je hem gebruiken! Om  17.50 legden we aan in de vissershaven .
Travemuede heeft  een bedrijvige haven, Om de haverklap grote ferry's langs; heel  langzaam varend, dag en nacht . Naast dit grote geweld ook nog een aardige vissersvloot en natuurlijk de plezierjachten die in zeker 4 jachthavens aan de Trave een plekje kunnen vinden.
In deze plaats constateerde ik problemen met de dynamo. Het laadcontrolelampje bleef maar branden en dat betekent, dat de dynamo geen stroom meer levert.
De tocht van Travemuende naar Luebeck was heel mooi, door een prachtig landschap.
In Luebeck hebben we vandaag het probleem laten verhelpen. De dynamo is wel goed, maar de stroomverdeler – die verdeelt de stroom over drie accu's -  daar was de  regeldiode kapot van.  De monteur die ons kwam helpen kwam met een goedkope oplossing, door de diode die binnenin kapot was, buitenom te vervangen. En het werkt. Daar was prima over nagedacht.
We lagen gisteren in  de omgeving van Luebeck in een prachtige kleine jachthaven. 's Avonds konden we eten in het clubhuis, met uitzicht over het water. We hebben weer eens buiten kunnen eten.
In de jachthaven hebben we vanmorgen de mast neergelegd en we zijn verder gevaren naar de binnenstad van Luebeck. Hier liggen we nu in de Luebecker Motor Club. We zijn nu immers motorbootvaarders.
Het is een oude jachthaven met een rustieke omgeving. Om naar de toiletten en de douche te gaan, moet je door een tuinpad met grote bomen lopen. De havenprijs is net als bijna overal 10 euro, inclusief stroom en vrije douches. En die zien er weer goed uit.

Zondag 11 juli
Die dag hebben we met een gids een stadsrondwandeling gemaakt. Zo hoor je nog eens wat. Luebeck was eertijds Duitslands tweede stad.  Er is heel veel te zien. Trudy gaat om vijf uur nog naar een concert in de Domkerk.

Maandag 12 juli
We vertrekken om een uur of tien over het ELK (Elbe – Luebeck Kanal.  De omgeving van dit kanaal is prachtig, bossen en glooiend coulissenlandschap wisselen elkaar af. We moeten wel door vijf sluizen en mogen  niet snel varen. In Moelln overnachten we, de stad van Tijl Uilenspiegel. Weer een kuhrort.

Dinsdag 13 juli
We willen een fietstocht maken in de omgeving, maar het weer werkt niet mee. We gaan maar varen. Om 12 uur weg en na vier uur en twee sluizen – van zes meter diep – maken we vast vlak bij de Elbe, in Lauenburg. Hier pakken we de fietsen en maken een mooie tocht langs de Elbe en het omringende land. We zien een aantal ooievaars vlak bij ons in een weiland en later op een dak van een boerderij een nest met drie ooievaars. Verder grote roofvogels, hazen en veldmuizen. Er is niet veel bebouwing in het landschap, het is een soort natuurgebied.

Woensdag 14 juli
Vandaag varen we de Elbe op. De rivier is zeker twee honderd meter breed en betond, want niet diep.
In een Aldi winkel hebben we eergisteren voor vier euro een aantal fietskaarten van Noord – Duitsland gekocht en die kaarten kunnen we ook gebruiken om op te varen. Van andere schippers hoor ik waar de City Haven van Hamburg is en met die wetenschap en de kaart varen we verder. We redden ons er uitstekend mee en het is zo niet moeilijk om door Hamburg naar de City Haven te varen. Die ligt vlak tegen de Altstad. Vanuit de boot zien we een metrostation. We wandelen 's middags even naar de Reeperbaan, want die moet je natuurlijk ook gezien hebben. Maar, zoals de Engelsen zeggen: once is enough. De wallen in Amsterdam zien er gezelliger uit. Wel drinken we in een gezellig cafeetje een pilsje en praten wat met de barkeepster die ook uit Nederland komt.

Donderdag 15 juli
Vandaag een dagje Hamburg. Museumbezoek en de stad in. Hamburg heeft een groot winkelcentrum met prachtige winkels, deels in overdekte passages. Op de markt voor het raadhuis – een indrukwekkend gebouw – zijn veel mensen en het nodige vertier, waaronder een openlucht bioscoop.
De berichten voor morgen geven "umlaufende winden"op het traject Hamburg  Cuxhaven. De ebstroom begint in Hamburg om vijf uur 's morgens te lopen en we gaan niet te laat naar bed want we willen om vijf uur vertrekken.

Vrijdag 16 juli
De hele nacht heeft het geregend en dat is niet uitnodigend om te gaan varen zo vroeg. Maar om vijf uur is het voldoende licht en we vertrekken in de regen. Er staat geen wind. Het zicht is niet zo goed, maar we zien steeds de volgende rode boei. Na een uur varen hebben we een stroom van 2,5 mijl mee en we lopen soms tegen de negen mijl over de grond. Het gaat snel, de regen houdt op, het zicht wordt beter en de zon komt er bij. Een groot containerschip vaart bij ons langs en veroorzaakt een enorme hekgolf. Gelukkig zit alles goed vast.
Vijf uur na vertrek uit Hamburg zijn we bij de sluizen van Brunsbuettel en hebben we er 39 mijl op zitten over de grond, door het water maar 31. Daarna begint de stroom tegen te lopen en over de laatste 10 mijl doen we zeker twee uur met de motor flink bij. Om half een liggen we in Otterndorf. Het weer is zonnig geworden en warmer dan we de laatste weken gewend zijn.

Zaterdag 17 juli
Bij laag water ligt de boor in de modder en als de boot om 10 uur weer zwemt, maken we los en varen voorzichtig naar de sluis. Het weer is mooi, lekker warm, dat zijn we niet gewend, en na het sluizen varen we rustig naar  Bremerhafen, een tocht van 35 mijl. In Bremerhafen genieten we van een terras in de zon. "s Avonds gaat het flink onweren.

Zondag 18 juli
Eerst even verse broodjes halen en daarna varen  we met stroom mee de Weser en de Hunte op tot Olderburg. 's Avonds krijgen we bezoek van onze zeilvrienden uit Zetel, die een half uur rijden van Oldenburg wonen. Dat is weer een gezellig weerzien en we kunnen de hele avond buiten zitten. Pas als ze weg zijn, krijgen we weer regen.

Maandag 19 juli
Om half negen gaan we door de sluis het 70 km lange Kuestenkanal op. Dat is een saai kanaal, maar je kunt flink doorvaren. We halen zelfs binnenvaartschepen in. Drie sluizen verder leggen we aan in Papenburg, voor de grote zeesluis in de buurt van de Mayer Werf. Vandaag is het ook mooi weer en 's avonds genieten we van de mooie avond. We liggen helemaal alleen aan de steiger.
Morgen moeten we vroeg op, want  we mogen  niet later dan zes uur vertrekken, vanwege het tij op de Eems. Dit wordt weer een dag flink doorvaren, via Emden, Delfzijl en Groningen terug naar Sneek. Morgenavond zijn we daar wel, als er niets tegenzit.

Dinsdag 20 juli
Om vijf uur is het erg mistig. Van een hoogspanningsmast zien we wel het bovenste deel, maar niet het onderste. Op de Eems zien we de beide oevers, maar voor ons is niets te zien en doemen de in de stroom hevig wiebelende staken en boeien op. Verder is er niets te zien. Gelukkig is de Eems in het begin niet te breed, anders zouden we moeten wachten. En dan krijgen we het tij tegen. Na een uur wordt het zicht beter en de zon komt er bij. Het water is vlak en we hebben een stroom mee van twee knopen, later bij Emden wel vier knopen. De GPS geeft  soms meer dan  10 knopen aan. Iets over negen varen we voorbij de havenhoofden van Delfzijl. We schutten vlot en varen door naar Groningen. Omdat we achter een binnenvaartschip aan zitten, gaan de bruggen in Groningen direct voor "ons"open. Toch is het een flink stuk varen van Groningen naar Sneek, maar het weer is  goed,  we eten en drinken wat onderweg en even voor half acht leggen we aan voor ons huis in het Zomerrak.We hebben vandaag 78 mijl gedraaid, over  vlak water, met mooi weer, een prima laatste dag van onze tocht..

Logbrieven 'fifty'  1997 t/m 2009
Leden van de RMC kunnen op aanvraag de toegangscodes krijgen tot de logbrieven 1997 t/m 2009 van de 'fifty', die reizen beschrijven naar Engeland, Frankrijk, BelgiŽ, Duitsland, Wadden, Denemarken, Zweden en Noorwegen.